وباللّه وللّه ولرسوله « 1 » وكمثله « 2 » ولأنتم « 3 » وأأنت « 4 » وأبا للّه وآياته « 5 » وسيذّكّر « 6 » وفلقتلوكم « 7 » ولقد ولسوف « 8 » . والّا هرگاه كه اوّل كلمهء ثانيه همزه باشد وبر مراد وصل وتخفيف آن را تصوير كرده باشد به واو يا به ياء مانند هؤلاء ولئلّا « 9 » . والّا ما استفهاميّه كه مدخل حرف جر باشد مثل ممّ « 10 » وعمّ « 11 » وبم « 12 » ولم « 13 » . والّا أم با ما ، وأن مفتوحهء مخفّفه با ما ، وإن مكسورهء مخفّفه با لا مانند : أمّا اشتملت « 14 » وأمّاذا « 15 » وإلّا تفعلوه « 16 » ، وإذا كالوهم أو « 17 » وزنوهم « 18 » بر قول صحيح . وگفتيم كه أصل ، قطع است تا معلوم شود كه هريك از كلمتين لفظىاند به سر خود وقطع بر آن مىتوان كرد . ليكن در مصاحف عثمانيّه چنان واقع شده كه كلماتي چند كه نظاير يكديگرند بعضي موصولند وبعضي مقطوع پس ناچار باشد ضبط وتمييز مقطوعات از موصولات از براي آنكه در هرچه موصول است نشايد وقف كردن الّا بر كلمهء ثانيه ودر هر چه مقطوع است تخيير مقرّر است اگر خواهند بر اوّل بايستند واگر خواهند بر دوّم . ذكر أين ما را ، دو لفظ البتّه موصول مىبايد نوشت كه در مصاحف ائمّه موصولند : فأينما تولّوا در بقره « 19 » ، وأينما يوجّهه در نحل « 20 » ، وخلاف است در سورهء شعراء

--> ( 1 ) . منافقون / 1 و 8 . ( 2 ) . شورى / 11 . ( 3 ) . حشر / 13 . ( 4 ) . مائده / 116 ؛ أنبياء / 62 . ( 5 ) . توبه / 65 . ( 6 ) . أعلى / 10 . ( 7 ) . نساء / 90 . ( 8 ) . مريم / 66 ؛ شعراء / 49 ؛ ليل / 21 ؛ ضحى / 5 . ( 9 ) . بقره / 150 ؛ نساء / 165 ؛ حديد / 29 . ( 10 ) . طارق / 5 . ( 11 ) . نبأ / 1 . ( 12 ) . حجر / 54 ؛ نمل / 35 . ( 13 ) . بقره / 91 ؛ آل عمران / 65 و 66 و 70 و 71 و 98 و 99 و 183 ؛ نساء / 77 ؛ مائده / 18 ؛ أعراف / 164 ؛ توبه / 43 ؛ مريم / 42 ؛ طه / 125 ؛ نمل / 46 ؛ فصّلت / 21 ؛ صف / 5 ؛ تحريم / 1 . ( 14 ) . انعام / 143 و 144 . ( 15 ) . نمل / 84 . ( 16 ) . انفال / 73 . ( 17 ) . س : + وأو . ( 18 ) . مطفّفين / 3 . ( 19 ) . آية 115 . ( 20 ) . آية 76 .